Obiekt mieszczący się w lesie koło stacji kolejowej na Jeleniu to stary poniemiecki bunkier, a raczej schron kolejowy. Schron ten ma długość 380m. Budynek jest w kształcie przekrojonego wzdłuż walca. Obiekt przy podstawie ma 15m szerokości i wysokość 9m. Należy dodać, że ściany były zbudowane z grubego 2,5 metrowego żelbetonu. Do bramy wjazdowej prowadziły tory kolejowe. Wzdłuż głównego tunelu biegnie korytarz boczny, podzielony drzwiami, które są gazoszczelne na inne mniejsze pomieszczenia. Obok schronu kolejowego zbudowano zespół schronów technicznych mieszczących kotłownię, urządzenia wentylacyjne i siłownię elektryczną. Obiekty te łączyły ze schronem kolejowym trzy podziemne kanały techniczne. W skład kompleksu wchodziły również schrony mieszczące: stację pomp i uzdatniania wody, zbiornik i chłodnicę wody technologicznej. Ukończone obiekty zamaskowano przed możliwością wykrycia z powietrza, montując na stropach drewniane, kryte papą dachy, a na schronie kolejowym umocowano siatki maskujące i atrapy drzew. Teren wokół otoczono dwoma rzędami płotu z siatki i drutu kolczastego i prawdopodobnie polami minowymi.
     Motywami budowy schronu w Konewce i Jeleń były obawy Hitlera co do potencjalnego zagrożenia Wolfschanze w Gierłoży na Mazurach ze strony bliskiej (w roku 1939/40) granicy z ZSRR. Obiektom tym nadano kryptonim Gefechtstand "Anlage Mitte".Mało to być stanowisko dowodzenia na obszarze "wschód". Inwestycję prowadziła wyspecjalizowana w budowach obiektów wojskowych firma Askania. Budowę rozpoczęto wiosną 1940r. Przy budowie zatrudnionych było do 3000 osób. Głównie byli to Niemcy, ale tez Austryjacy, Włosi i Polacy. Polaków jednak wykorzystywano jedynie w transporcie i pracach porządkowych. Schrony zaczęto wykorzystywać do celów przemysłowych dopiero w 1944 roku., gdy w Jeleniu i Konewce utworzono filię tomaszowskich zakładów Daimler-Benz. Mieściły się tam magazyny i warsztaty gdzie demontowano uszkodzone silniki przywożone z frontu, odzyskiwano z nich części i remontowano podzespoły. Prace wykonywali robotnicy przymusowi z okolic Tomaszowa oraz jeńcy rosyjscy. Z bunkra po ewakuacji wywieziono cały sprzęt wieloma pociągami w nieznane miejsce.
     Obecnie bunkier na Jeleniu jest w części zalany wodą, kilkakrotne próby wypompowania wody i zbadania obiektu nie dały zadowalających rezultatów. Obiekt ten jednak jest godzien poświęcenia mu swojej uwagi i zobaczenia go mając na względzie historię i rozmiar budowli. Bunkier na Konewce został ostatnio udostępniony dla zwiedzających. Mogą oni z bliska zapoznać się z tą megalityczną budowlą i na własne oczy przekonać się o jednoczesnym pięknie i o funkcjonalności bunkru.