Miejscowość Smardzewice pierwotnie nazywana była Smarzewicami, lecz z biegiem lat nazwa ta uległa zmianie. Obecną postać nazwy znamy od końca XVIII wieku. Z legend i opowieści możemy dowiedzieć się , że nazwa wsi pochodzi od nazwy grzyba zwanego smardzem. Dawniej był on w okolicznych lasach tak popularny, że miejscowość tę nazwano od jego nazwy. W chwili obecnej jest on gatunkiem chronionym, występuje bardzo rzadko.
     Najstarsze zapisy z o Smardzewicach pochodzące z końca XII wieku mówią o wsi jako własności biskupów włocławskich. Nowopowstała wioska została zasiedlona ludnością chłopską pochodzącą z okolic Sieradza. Przeprowadzone badania archeologiczne dowiodły, że w północno - zachodnia części Smardzewic nad rzeką Pilicą zajęta była przez plemiona gockie w okresie holsztackim. Z zapisków historycznych możemy dowiedzieć się, że w 1534 roku we wsi znajdowały się 4 karczmy, folwark oraz pałac biskupi. Oprócz tego na pobliskich dopływach do rzeki Pilicy wybudowano 2 młyny. Jeden w pobliżu zalanych już wodami zalewu Źródeł Grzmiąca, a drugi na cieku wodnym znajdującym się na południe od Smardzewic. Niestety żaden z nich nie zachował się. Dane te wskazywać by mogły na to, że ówczesna gospodarka Smarzewic miała się całkiem dobrze. Jeżeli we wsi były potrzebne są 2 młyny to oznacza, że chłopi zajmowali się głównie produkcją ziarna i kaszy.
     Niestety dwór został w 1584 roku zlikwidowany decyzją Stanisława Karnkowskiego. W roku 1657 przez Smardzewice przetoczyły się wojska szwedzkie. Potop nieprzyjaciela pozostawił za sobą pustkę i ruinę, której odbudowa zajęła tutejszym mieszkańcom wiele lat. Okoliczna ludność należała i pracowała na rzecz szlachty i duchowieństwa co powodowało niechęć Smardzewian do tych pierwszych. W roku 1818 Smardzewice przeszły w końcu na rzecz rządu. Dopiero z początkiem XIX wieku, kiedy to hrabia Tomasz Ostrowski założył tu osadę, dzieje Smardzewic związały się na stałe z niezwykłym rozwojem Tomaszowa Mazowieckiego jako dużego wówczas (zwłaszcza po 1862r.) ośrodka przemysłu włókienniczego.
     Najznakomitszym zabytkiem Smardzewic jest zespół klasztorno - kościelny pod wezwaniem św. Anny. Rozgłos cudów w miejscu objawienia św. Anny przyciągał do tego miejsca wielu pątników. Wynikiem tego była decyzja o wzniesieniu kościoła. Drewniany kościół pod wezwaniem św. Anny został wybudowany w pierwszej połowie XVII w. Obecny murowany, wzniesiono z fundacji biskupa warmińskiego, właściciela Studzienny, w latach 1683-1699. Budynek składa się z nawy, prezbiterium, chóru muzycznego wspartego na trzech arkadach filarowych i z kruchty. Wewnątrz kościoła mamy 11 ołtarzy z XVII i XVIII wieku.Tak samo datowane są obrazy i rzeźby zdobiące wnętrze kościoła. W XIX wieku do kościoła zostały przywiezione dwa ołtarze - Matki Boskiej Anielskiej oraz pana Jezusa Ukrzyżowanego - z kościoła modrzewiowego pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej w Nagórzycach, rozebranego po powstaniu listopadowym. Organy, barokowa ambona, stalle, ławki i kamienna chrzcielnica datuje się na początek XVIII w. Przy wejściu do kościoła stoi żelazny pomnik grobowy rodziny Makomaskich.
     Klasztor ojców franciszkanów został wybudowany później w latach 1722-1726 przy wsparciu biskupa Krzysztofa Szembelka. Klasztor ten można uznać za perłę baroku. Składa się z trzech skrzydeł przylegających do prostokątnego wirydarza zamkniętego od południa ścianą kościoła. Klasztor posiada dwie kondygnacje.
     Zespół klasztorny otoczony jest murem z 2 bramami i furtami. Jedna z nich prowadzi na cmentarz przykościelny. W murze są wnęki, a na murze baszty i dzwonnica dwukondygnacyjną z pierwszej połowy XVIII w., dzwony odlano w roku 1631r. Na tutejszym cmentarzu zachował się nagrobek z pierwszej połowy XIX wieku, w stylu gotyckim, wyrób dawnych zakładów metalurgicznych w Gustku